Gedragsveranderingen
Mensen veranderen als ze geconfronteerd worden met angst of verdriet of pijn. Hun karakter verandert. Ze worden argeloos, hulpeloos, radeloos, redeloos en soms kwaadaardig of paniekerig, sluiten zichzelf op en vertrouwen bijna niemand meer, ook zichzelf niet meer, zijn soms tot alles in staat. Men gaat dingen doen die men normaal gesproken niet zou doen. Men heeft een afwijkend gedrag ten opzichte van het normale gedrag wat men anders doet. Men gaat het probleem verleggen naar andere dingen zoals, drank etc. om tot een bepaald gevoel te komen zodat men zich lekker voelt en geen angst meer kent. Men kan ook een agressief gedrag vertonen vooral tegen mensen die men lief heeft. Men kan onhandelbaar worden en het tegenovergesteld handelen als dat men ze gevraagd heeft. Wat men soms niet doorheeft dat dit soort mensen door een hel gaan om maar van hun angst of probleem af te komen. Voor omstanders is het moeilijk te begrijpen wat dit soort mensen doormaken of beleven. Meestal komen deze veranderingen tot uiting als de mens tot rust komt of een ander leven krijgt als dat ze tot dan gewend waren. Vooral mensen die leed aangedaan zijn of een verlies hebben geleden of van de ene teleurstelling in de andere vervallen, laten vaak de moed zakken om verder te gaan. Maar hun gedachtegang is anders, ze stellen zich vaak de vraag "Waarom ik ?" of "Wat heb ik misdaan?". Vooral mensen die juist het goede met anderen voor hebben worden gebruikt of misbruikt en in hun gevoel teleurgesteld. De vraag rijst dan "Waarom zei?" Waarom lijden deze mensen het meest? Antwoord op die vraag blijft men vaak schuldig omdat men het niet weet. Men probeert het zo goed mogelijk te doen en zo eerlijk mogelijk te handelen, maar elke keer opnieuw wordt men hierin teleurgesteld. Dit is onbegrijpelijk. Voor sommige mensen is het vertrouwen en het geloof weg om nog verder te gaan, wat is het nut? Waarom juist deze mensen, elke keer opnieuw beginnen om tot een redelijk bestaan te komen en elke weer die teleurstelling dat het weer niet lukt doordat er elke keer wat tussen komt zodat ze daar zijn waar ze eigenlijk niet meer willen zijn. Ze knokken elke keer weer voor een redelijk bestaan maar elke keer weer komt er wat tussen dat dit weer de grond inslaat. En opnieuw staat de persoon voor een berg die hij/zij weer moet overwinnen. En toch weer de angst heeft, wat hangt er nu weer boven mijn hoofd, en verliest steeds meer het geloof en vertrouwen. Waarom moeten deze mensen lijden waarom ze niet gevraagd hebben, terwijl anderen het wel voor de wind gaat en zei van alles proberen en steeds weer teleurgesteld worden. Het is net of de duvel ermee speelt, en het lijkt of voor hen niets is weggelegd. Men wordt moedeloos van datgene wat hen elke keer overkomt, en hopeloos. Gaat het een keer redelijk dan is er wel weer wat anders wat hen het leven weer moeilijk maakt. Men stuit ook nog eens op onbegrip van anderen. Hebben deze mensen een keer een klein mazzeltje dan wordt hun dit geluk gelijk misgund door anderen bij wie alles vaak mee zit. Wat moet een mens doen om tot een redelijk bestaan komen? Waarom dit lijden? Men gaat naar dingen zoeken om het lijden te verzachten, maar daarmee geraakt men nog verder in de problemen. Bijna niemand begrijpt hen, vaak houden ze zich groot tegenover anderen die wel klagen over kleine probleempjes en dan wel de aandacht krijgen. Terwijl ze meer lijden, maar niets zeggen uit schaamte, maar dat wordt niet begrepen door anderen. Ze zeggen vaak, je hebt het nu toch goed, je hebt toch niets te klagen. En toch vergeten deze mensen vaak wat zij doormaken. Om van de ene teleurstelling in de andere te vallen, onbegrip, het niet willen snappen of het niet willen begrijpen wat deze mensen doormaken. Ze moesten maar eens in positie gaan verkeren, misschien dan komen zei tot inkeer van wat hen meemaken en voelen om van de ene teleurstelling in de ander te vervallen en dat niemand hen begrijpt van wat ze doormaken en zich vaak hopeloos en machteloos voelen, en het zo graag anders hadden gehad. Iets meer geluk en wat minder teleurstelling. Ze weten het soms niet meer en zien het soms niet meer zitten. En proberen elke keer weer de moed te verzamelen om hun leven weer wat aangenamer te maken. Zodat ze eindelijk eens kunnen zeggen dat het eindelijk voorbij is en dat het wel eens lukt van wat ze voor ogen hebben. En niet meer toneel hoeven te spelen en lucht hebben om anders te doen dan dat ze gewend zijn en eens een poosje zonder teleur stellingen te zijn. Hun leven eindelijk eens normaal op te bouwen zonder dat er iets anders tussen komt. Zodat ze niet meer tegen anderen op hoeven te kijken, maar hun recht in de ogen kunnen kijken, en zich prettig voelen in gezelschap, en er ook bij horen zonder dat ze altijd maar het wegslikken van hun teleur stellingen en net zo moeten doen alsof het goed gaat terwijl ze van het ene in het andere gat vallen en er bijna niet meer uit kunnen komen. De moed zakt je dan vaak in de schoenen om nog verder te gaan zonder doel en maar afwachten wat is het volgende onheil dat boven mijn hoofd hangt. Sommigen zeggen het is de les van het leven, maar waarvoor, zodat je anderen kunt begrijpen en aanvoelen terwijl je zelf van de ene teleur stelling in de andere vervalt. Het is moeilijk te begrijpen dat dit zo is. Waar ligt de oplossing? Wat is de oplossing? Je vecht, je probeert er alles aan te doen om het zo goed mogelijk te laten verlopen, denkt, nu heb ik het gehaald, valt er wel weer iets anders op je dak. Wat je ook doet, hoe je er tegen vecht, het lijkt wel of alles je tegen zit. En iedereen je dwarsboomt. Wat me opvalt is dat het vaak mensen zijn die voor een ander vaak alles over hebben. Hoe kan men zich hier tegen wapenen, wat kan men doen om er eindelijk eens op een normaal niveau terug te komen, zodat men lucht heeft om eindelijk eens zonder zorgen te zijn of om angstig te zijn wat hen nu weer overkomt. Je raakt gefrustreerd door deze teleurstellingen. Af en toe zie je het niet meer zitten om verder te gaan. En toch probeer je het elke keer weer opnieuw om tot een oplossing te komen. Al is dit soms zeer moeilijk om de moed en het vertrouwen en geloof terug te krijgen. Daarom vraag je zelf wel eens af, houd het wel een keer op? Je kunt alleen maar hopen, verder is het afwachten. Door dit geheel kunnen mensen veranderen. Ze worden depressief, chagrijnig, opgelaten, in gezelschap voelen ze zich in de steek gelaten, gaan dingen doen om toch hun in een bepaalde gemoedstoestand dat ze nuttig of happy zijn, trekken zich terug uit het maatschappelijk gebeuren, zijn zoekende en trachten een oplossing voor hun probleem te vinden. Voor zover mogelijk als dit kan, maar omstanders begrijpen niet wat met deze mensen aan de hand is of datgene wat ze meemaken of voelen. Nou zegt men, probeer het geloof en het vertrouwen niet te verliezen. Maar dit is niet eenvoudig, het is zeer moeilijk om het te behouden. Daar deze mensen steeds maar weer op de proef worden gesteld, of ze gaan van de ene teleurstelling in de volgende teleurstelling. Goed bedoelde adviezen krijgt men zat, ook hoort het niet bij hen. Deze mensen hebben iets anders nodig, namelijk begrip en vooral een beetje meer geluk. Deze mensen zijn vaak aan het eind van hun Latijn, ze zijn op, ze geraken gevoelloos en uitgeput. En toch proberen z e elke keer weer om opnieuw te beginnen, met, eens zal het lukken. Maar voor het zover is kan hun gedrag veranderen en omslaan in wat ze in werkelijkheid niet zijn, niet dat ze boosaardig worden, maar anders, de lach is er af. Het kost hen moeite om aan een dag te beginnen. Ze hebben het gevoel dat ze gestraft worden door datgene dat een ander hen heeft aangedaan. Zij boete moeten doen, terwijl de agressor, degene die het leed veroorzaakt heeft er gemakkelijk vanaf komt, zo lijkt het. Ze zoeken vaak de schuld bij henzelf, terwijl het ergens anders ligt. Door het aangedane, of door de opvoeding, onderdrukking, het aangeprate en vernedering door derden etc. Het zijn allemaal factoren waar men zelf niets aan kan doen daar soms de angst groter is of de leeftijd te laag, dus als kind al vernederd en klein neergezet worden of door andere oorzaken. Om hiertegen te vechten is een barre en zware strijd. Om te overleven en terug te komen naar een normaal en redelijk bestaan. Frans |