| | 
Het leven kan mooi en aangenaam zijn maar het tegendeel is vaak waar daar men het niet onder ogen ziet wat er werkelijk gaande is en hoe men met anderen omgaan en waar men mee bezig is en doet en zegt. Men is te druk met het verzamelen van hebbedingetjes en maakt zich druk wat een ander heeft en bezit en kijkt niet wat een ander beweegt of wat hij of heeft ervaren daar hebben zij geen tijd voor want ze zijn te druk met wat er van buiten schijnt. Men kan mij achter de rug om bekletsen en mij veroordelen en beoordelen en mij de schop in de rug geven en als je ze vraagt dan weten ze van niets en bedenken uitvluchten en leggen de schuld bij een ander neer. Mij deert het niet wat men doet en over mij denkt en wat men zegt leugens hebben op mij geen invloed meer en ook de uitvluchten doen niet meer zeer. Daar ik geleerd heb op mijn levenspad wat vechten is en elke weer op te staan en verder te gaan terwijl hun denken nu ligt hij in de goot of hebben we hem eindelijk klein gekregen en ligt hij op de grond te spartelen maar daar vergist men zich in,ik sta elke keer weer en word er door gesterkt en ben dan beter bestand tegen dat onzinnige geweld van woorden die mij niet meer raken. Dat wil niet zeggen dat ik zonder fouten ben en ze niet maak en niet op elke vraag een antwoord heb maar ik heb geleerd te vechten voor mij zelf en de verantwoording te dragen in dat wat ik zeg en handel en leef naar mijn regels waar ik mij goed bij voel en deel het met mensen die mij dierbaar zijn en laat mijn vertrouwen niet beschamen door dommigheid van mensen die denken dat ze de wijsheid in pacht hebben. Door het gevecht met mijzelf aan te gaan en niet te snel mijn vertrouwen weg te geven en niet uit te gaan wat ik beleef en ervaar dat een ander het ook doet en wat ik niet zal doen dat anderen het ook niet doen en begrijpen wil ik het niet waarom ze het doen. ik erken dat ze het doen en dat noem ik nou de dommigheid van mensen want ze vergeten zoveel en missen daardoor ook heel veel want ware vriendschap is veel waard en niet het oppervlakkige leven dat men voert en met een vinger naar een ander wijst daar ligt de fout en schuld. Ik heb geleerd te vechten en te strijden naar een beter en oprechter bestaan en niemand kan mij iets afhalen of beledigen daar ik weet hoe ze zijn en doen en kan met een gerust hart zeggen daar doe ik niet aan mee en vecht voor mijn eigen bestaan en die van mijn dierbaren ook al ben ik het eens moe maar opgeven zal ik niet want het leid mij naar een warmer en gelukkiger bestaan waarin ik veel geniet en plezier heb en blij ben met wat ik bezit,een vrij bestaan en een gelukkig hart en een gulle lach. Frans |