Als kind was ik mij niet bewust van mijn paranormale gave. Het was voor mij heel gewoon om met onzichtbare vriendjes te spelen en sterke voorgevoelens te hebben. Ik ontwikkelde mij dan ook spontaan op het paranormale vlak. Toen mijn ontwikkeling doorbrak, werd ik zelfs bang. Ik zag teveel dingen vooruit. Meestal beangstigende dingen. Zo liep ik een keer op weg naar de bibliotheek langs een cafetaria. Ik dacht: 'daar moet ik niet langs lopen, daar gebeurt iets en dan krijg ik de schuld'. Ik durfde er gewoon niet langs. Toen ik in de bibliotheek liep, werd er in de cafetaria een ruit ingegooid. Het gebeurde ook vaak dat als ik mensen aankeek, ik wist wat er met hen zou gebeuren. Tijdens een ziekenhuis bezoek hoorde ik van een patiënt op de zaal dat hij naar huis mocht. Maar ik had een angstig gevoel en dacht 'je gaat niet naar huis, je bent er dadelijk niet meer'. De volgende dag kwam ik terug en toen was de man overleden. Het was een benauwd leven voor mij, daar ik niet wist hoe ik met dergelijke zaken om moest gaan. Pas toen een vriend mij vertelde over paranormale vermogens werd mij duidelijk dat ik die ook had. Tijdens mijn zoektocht naar een methode om er mee om te gaan, belandde ik bij Harmonia. Dat leverde een teleurstelling op door de verschillende meningen die er heerste. Het was Do Lemette die mij een duw in de goede richting gaf. Onder zijn leiding ontwikkelde ik mij als paragnost. Alles wat ik doorkrijg gebeurd spontaan. Ik word geholpen vanuit de geest. Ik zie het verleden en de toekomst van iemand. Daarnaast werk ik ook met foto's en soms met voorwerpen. Vroeger wist ik trouwens niet eens dat je met foto's en voorwerpen kon werken. Ik zie mezelf als een radio die goed staat afgestemd. Als ik hulp nodig heb dan zijn 'ze' er. Frans. |