Hoe moeilijk kan de weg soms zijn die wij bewandelen en ervaren,hoe zwaar kan een weg zijn als je geconfronteerd word met de betrekkelijkheid van ons bestaan en dat een goede gezondheid geen vanzelfzprekendheid is en dat het een ieder kan overkomen en diegene die ons dierbaar zijn. Hoe verwerk je en accepteer je het als het je overkomt eigenlijk overvalt dat een dierbare of jezelf ernstig of ongeneeslijk ziek word,hoe machteloos ben je dan zo gauw het nieuws hoort,je word soms kwaad en woedend en begrijpt het niet en je duikt vaak in de ontkenning dat het waar is van wat er speelt en gaande is. Het afscheid nemen van het leven of een dierbare en je weet niet wanneer het zo ver is en het lijdzaam toezien hoe het proces verloopt en hoe je lijd of hoe je dierbare lijd terwijl je niets kunt doen als alleen er zijn en te helpen waar nodig en hulp toe te laten als het jezelf betreft en samen het rouwproces al in te gaan bij leven en samen de dingen bespreken en over andere zaken te praten wat jij wilt of wat de dierbare nog wil of wil ervaren. De meest gestelde vragen zijn "waarom juist hij of zij" "ze zijn nog jong"en ïk heb hem of haar nog hard nodig" en "we kunnen hem of haar nog niet missen" maar de realiteit leert ons het is een feit hoe moeilijk het is,we zullen ons erbij neer moeten leggen dat het zo is en er mee proberen er mee om te gaan en er mee te leren leven zodat we zelf nog kunnen genieten van de dagen die ons resten of van de dagen die je dierbare nog resten. Nou lijkt dit moeilijk maar het is beter voor jezelf anders heb je later er meer moeite mee en ga je met schuldgevoelens lopen met "had ik maar" "kon ik niet meer doen" en "ik had hem of haar nog zoveel willen vragen en zeggen" Deze vragen zijn niet nodig als we maar er naar handelen en proberen te begrijpen hoe betrekkelijk alles kan zijn en de dingen doen en zeggen wat we willen zeggen en doen. Ongeacht de leeftijd of ze nu oud of jong zijn we kunnen ze niet missen maar het leven is nu eenmaal betrekkelijk en we hebben niet altijd vanzelfsprekend een goede gezondheid en het kan een ieder overkomen. Bij onze kleinzoon van drie is de ziekte van Duchenne geconstateerd,een ongeneeslijke spierziekte waarvan de levensverwachting niet bekend is en ook niet hoe zich de ziekte ontwikkeld en het was een zware schok voor de ouders toen het nieuws hoorde evenals voor ons en andere betrokkene maar het feit is hij heeft het en zullen er mee om moeten gaan en de ouders steunen en het kind niet als kasplantje te gaan behandelen maar de normale dingen blijven doen die we anders ook doen en proberen te genieten van de tijd dat hij er is en er zal zijn. Ondanks dat proberen we de hoop en het vertrouwen niet verliezen maar doorgaan en er zijn als het nodig is ondanks het verdriet dat het met zich meebrengt en de pijn die het ons doet als we hem zien maar proberen toch alles in goede banen te lijden en hem een aangename tijd te geven en ook aandacht te geven aan zijn beide zusjes die ook steun en aandacht nodig hebben om het te kunnen begrijpen wat hun broertje heeft en wat hem te wachten staat. Vaak worden die mensen vergeten ook hun kunnen steun en een luisterend oor gebruiken om het te doorstaan. Het leven is hard lijkt het dan maar het leven is niet vanzelfsprekend evenals de garantie dat het je niet overkomt. Frans |