Psyche en lichaam Het geestelijke en het lichamelijke deel van de mens zijn twee verschillende dingen, maar die toch een geheel vormen. Het een reageert op het andere als het een niet aansluit bij het andere dan ontstaan er problemen. Lichamelijke klachten kunnen een psychische oor zaak hebben, waarbij er niets te zien of te horen is bij wat voor onderzoek dan ook. Mensen worden dan soms van het kastje naar de muur gestuurd, of met lege vertalingen naar huis gestuurd. Of het onjuist is, of onbekwaamheid, ik denk van niet. Want een arts kijkt over het algemeen naar het lichamelijke en maar weinig naar het geestelijke. Maar ook de patiënt kan het zichzelf moeilijk maken, om deze mensen hun achtergrond te verzwijgen, of niet het gehele verhaal te vertellen van wat er werkelijk aan de hand is. Schaamte en angst speelt hierbij ook een rol. Maar hoe kun je dan een arts verwijten dat hij het niet weet. Zijn informatie is beperkt, niet dat hij gist, maar de informatie ontbreekt en daardoor kan hij soms tot een andere conclusie komen als er lichamelijk niets aan de hand is, dus geen aantoonbare feiten. Op zoek zijn in je eigen wereld, waarvan je stelregels van anderen omver probeert te werpen, met als gevolg dat je de werkelijke wereld niet meer ziet door datgene wat men heeft meegemaakt. en dat verbergt achter een groot verdedigingsmechanisme die zich door niemand laat afleiden en ook niet van haar stuk laat brengen en ook niet een andere mening toelaat omdat je dat beangstigd, en daar dan iets verder op in gaat en er voor wegloopt. Daarom kan zei ondanks alles zeggen dat ze niet hard is maar wel zo overkomt. Dat is haar afweersysteem tegen de buitenwereld. Lijden en afzien en niet meer kwetsbaar zijn, want haar ware gevoel laat zij zelden zien. Of ze moet echt zeker van haarzelf zijn. Ze lijkt ongenaakbaar maar is innerlijk klein in overdrachtelijke zin van het woord, mensen wel degelijk deelt uit van een leven, je kunt je er niet voor afsluiten, negeren en wegdrukken. Dan kom je vaak jezelf tegen en denk je, nou en, ik sta op en ga verder. Maar zo werkt het niet, je kunt je ogen niet sluiten van wat er gaande is in je leven en er omheen. Mensen zijn mensen met hun beperkingen en mogelijkheden. Waarom houden mensen zich vast aan illusies en geeft hen dit hoop. Of is het de vlucht van de werkelijkheid, of eenzaamheid. Toch worden ze elke keer met hun neus op de feiten gedrukt. En bezorgen zichzelf en anderen zoveel pijn dat men er zelf vaak aan ten onder gaat, om dan weer te gaan vluchten in iets anders zoals drank, drugs, medicijnen, eten, etc. Daarom vraagt men zich af, kan het ook niet anders. Maar ook de sterkste gaat wel eens ten onder aan zijn eigen gevoel. Inzicht en overzicht zijn nog niet alles, maar er ook mee omgaan en er voor uitkomen van wat er gaande is of je beweegt. Het is soms dat de verleiding groter is dan om door te zetten daar waar men het moeilijk heeft, en het probleem onder ogen zien en en er voor uit komen is de moeilijkste stap die een mens kan maken. Maar het is de helft van de genezing. En de acceptatie van het gebeuren speelt hierbij ook een grote rol in het geheel en dan proberen het op een verstandige manier verwerken. Hoe moeilijk dat ook is, maar als je in de ontkenning duikt en het zover mogelijk wegstopt word je vroeg of laat weer met het probleem geconfronteerd om dan nog verder in de put te zakken dan nodig is. En je het uit balans schopt daar waar het niet nodig is en schuldgevoelens krijgt over handelingen die men dan doet terwijl het niet nodig is. Bewustwording van onze eigen belevingswereld is niet zo eenvoudig als men wel denkt. Angst en vrees is een slechte raadgever en vooral, als de twijfel ook nog eens de overhand krijgt. Wat moet men in zo'n geval doen? Moet men de weg van de minste weerstand kiezen of er voor gaan staan, wat het probleem zelf is en ervoor vechten om met jezelf in het reine te komen. Om meer inzicht te krijgen van wat er werkelijk gaande is om je heen, of datgene wat je is aangedaan. Verwerking is het moeilijkste dat er is. Om eens diep in je hart te gaan kijken wat er gaande is. En ga niet vluchten in illusies want hierin kun je jezelf geheel verliezen. Al lijkt de oplossing of de waarheid te zwaar, probeer deze toch onder ogen te zien. En werk aan een goed geheel zodat je weer optimaal kunt functioneren. Alles wat een mens meemaakt laat indrukken achter, zowel positief als negatief. Al wil men er soms niet aan. Uiteindelijk kom je jezelf alsnog tegen en moet je het toch onder ogen zien dat je het moet verwerken om verder te kunnen komen. En er niet bij stil blijven staan, dat vergeet ik wel eens, word je er weer aan herinnerd en dan doet het dubbel zoveel pijn als je het alsnog moet gaan verwerken. Als de tijd rijp is merk je dat vanzelf. Nu moet het gaan gebeuren en dan kun je ook Een heleboel reacties verklaren van wat je nu ervaart. Frans |