Diep en heel ver weg zit een groot verdriet, heel diep verborgen om het daar te laten en er niet aan herinnert te worden of er last van te hebben maar dat lukte niet hoe meer ik het verdrukte hoe meer pijn,verdriet en eenzaamheid ik voelde en er vaarde en de verbittering meer en meer toe nam en probeerde naar buiten toe steeds maar over laten komen dat het goed gaat, eigenlijk allen maar toneelspel wat ik deed want het hoe en waarom ik de pijn had was ik nog niet achter en mij ook nog niet duidelijk. De last werd steeds zwaarder tot de dag kwam dat ik mij zelf de spiegel van mijn leven voor hield van dat wat er werkelijk gebeurt was en wat mijn inbreng en rol was,de ontdekkingen die ik deed waren voor mij verhelderend en gaven mij inzicht in geheel zonder weer in de ontkenning te gaan wat men mij heeft aangedaan en mij behandeld hebben,dingen die ik niet had verwacht waarheid werden, toen begreep ik waarom ik mij naar buiten heen altijd maar ging bewijzen en eigenlijk mij verkocht hoe ik was en eigenlijk wie ik niet was namelijk mijzelf. Maar ik kende niet anders tot dat de spiegel voor hield bij mij zelf,de vernederingen en de pijn die mij zijn aangedaan door mensen waarvan men denkt dat zijn toch vertrouwenspersonen maar ze wezen me af en gaven mij een gevoel minderwaardig zijn ten opzichte van anderen de twijfel en schuldgevoel slaat dan toe want je behoorde die mensen toch te geloven en te vertrouwen terwijl de werkelijkheid anders was. Zo leefde je niet maar werd onderdanig en nederig en je word geleefd en vanaf dat moment dat het mij duidelijk werd ging ik het erkennen en accepteren wat er werkelijk gebeurt was en nam mijn leven in eigen hand en ging het verwerken dat aangedane leed en pijn, Ik begon hen te vergeven in mij zelf van wat zij hadden gedaan zodat ik aan mijn gevoel weer kon komen en mij kon zelf weer kon accepteren wie ik was en wie ik ben, het maakte van mij een ander mens want ik kon eindelijk mijn gevoelens uiten en zeggen wat ik er van vond en ging anders naar mensen kijken en niet meer vanzelfsprekend mijn vertrouwen meer weggeven en niet meer bewijzen of mijzelf verkopen. Maar ze accepteren maar wie ik en wat ik ben en doe,want ik leef nu weer en wordt niet meer geleefd. de pijn en verdriet is weg en ook de angst is er niet meer en daar voor in plaats heb vreugde,blijheid en geluk voor terug. Ondanks dat ik weet dat ik fouten heb en ze nog zal maken neem daar mijn verantwoording voor en kan er alleen maar van leren, ik ben zeer blij en dankbaar dat ik de spiegel mij heb voorgehouden en dat ik mensen tegen ben gekomen die naar mij luisteren en mij ook begrepen en begrip en vertrouwen gaven want ik kan nu zeggen. Ik ben een zeer gelukkig mens en leef intenser,blijer en spontaner met eigenwaarde want ook ik ben belangrijk zonder egoistisch te zijn maar oprecht en eerlijk naar mijzelf zodat ik dat ook naar buiten kan zijn en geen toneel meer hoef te spelen maar werkelijk leven zoals het leven bedoeld word. Genieten van de kleine dingen en blij zijn dat ik het mag ervaren want ik leef nu en wordt niet meer geleefd en zie de mensen met andere ogen als voorheen. Frans

( homepage)